Nie lada atrakcją była retrofotografia
– zdjęcia robione prawdziwym aparatem z XIX wieku:
– to potrwa chwilę – tłumaczył fotograf
w czarnym fraku – na mój znak proszę
patrzyć w obiektyw i nie poruszać się.
Nie wolno mrugać oczami – dodawał.
Teeeeraz, już !
I amator starej fotografii w sepii zastygał w bezruchu.
Potem fotograf znikał w ciemni, aby
następnie po dłuższej chwili na oczach
oczekującej niecierpliwie osoby, po zanurzeniu w różnych odczynnikach, na
papierze fotograficznym pojawiła się
podobizna sfotografowanego – potem
jeszcze utrwalenie
w kolejnym naczyniu, płukanie w wodzie i zdjęcie jak ze
starych albumów
stawało się własnością klienta.
Kurier Raszyński nr.7/2009 str.16: www.raszyn.pl/upload/kr_07_2009.pdf
Warszawa, dnia 30 maja 2010
W Parku Sowińskiego odbywał się festyn. Pojawił się tam Kuba Jaroński ze swoim drewnianym aparatem wielkoformatowym. Każdy zainteresowany mógł dowiedzieć się jak działa aparat fotograficzny oraz zapozować do zdjęcia. Fotografia wielkoformatowa umożliwia, między innymi, uzyskanie specyficznej, małej głębi ostrości co nadaje smaku zdjęciom. Dzięki zastosowaniu dużego materiału światłoczułego otrzymuje się obrazki o niespotykanej rozdzielczości. Ponadto fotograf w cylindrze wyposażony w wielki, zabytkowy aparat to jest po prostu magia!
Aparaty tej konstrukcji nie posiadają wizjerków, do jakich jesteśmy przyzwyczajeni współcześnie. To co „widzi” aparat ogląda się na matówce, przypomina to podgląd na ekranie aparatu cyfrowego, z tą różnicą, że tu dzieje się to bez prądu, a obraz z matówki wygląda smakowiciej. Podczas tej właśnie czynności fotograf zakłada płachtę na głowę. Robi się to po to, by światło z zewnątrz nie padało na matówkę, dzięki temu obraz jest wyraźniejszy. By nauczyć się sprawnego kadrowania w ten sposób należy trochę poćwiczyć, gdyż proces utrudniony jest tym, że obraz widoczny jest „do góry nogami”.
Mateusz Wysokiński (fotograf): http://wysokiniski.com/blog/fotografia-wielkoformatowa